ناايمني‌هاي دلبستگي و صفات اختلال شخصيت مرزي: نقش ميانجي تفكر دوپاره و اعتماد اجتماعي

هدف: مطالعۀ حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي تفكر دوپاره و اعتماد اجتماعي در ارتباط بين ابعاد دلبستگي ناايمن و صفات اختلال شخصيت مرزي انجام شد. روش: جامعۀ آماري پژوهش متشكل از دانشجويان دانشگاه‌هاي 20 استان ايران بود. جمع‌آوري داده‌ها از بهمن 1399 تا اسفند 1399 ادامه يافت. با به‌كارگيري طرح همبستگي مبتني بر مدل‌يابي معادلات ساختاري و نمونه‌گيري در دسترس، 436 دانشجو به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. شركت‌كنندگان مجموعه‌اي از پرسشنامه‌هاي خودگزارش‌دهي، شامل سياهۀ سنجش شخصيت– خرده‌مقياس مرزي، سياهۀ دلبستگي بزرگسال، پرسشنامۀ اعتماد اجتماعي و سياهۀ تفكر دوپاره را تكميل كردند. از مدل‌يابي معادلات ساختاري براي آزمون مدل پيشنهادي استفاده شد. يافته‌ها: نتايج مدل ميانجي‌گري سريالي نشان داد كه تفكر دوپاره، ميانجي‌گر رابطۀ ابعاد دلبستگي ناايمن و اعتماد اجتماعي بود و از سوي ديگر، اعتماد اجتماعي صفات مرزي را پيش‌بيني مي‌كرد. متغيرهاي پيش‌بين به‌ترتيب 4، 49 و 60 درصد از واريانس تفكر دوپاره، اعتماد اجتماعي و صفات شخصيت مرزي را تبيين مي‌كردند. نتيجه‌گيري: مسيري كه ناامني‌هاي دلبستگي از طريق آن بر صفات اختلال شخصيت مرزي تأثير مي‌گذارند، براي هر يك از ابعاد دلبستگي متفاوت است. به‌علاوه، بي‌اعتمادي اجتماعي، و نه تفكر دوپاره، سازوكاري است كه ناايمني دلبستگي از مسير آن به صفات اختلال شخصيت مرزي منجر مي‌شود. بنابراين، پرداختن به بي‌اعتمادي اجتماعي مي‌تواند به درك جامع‌تري از اختلال شخصيت مرزي بيانجامد.