تدوين و رواسازي آزمون جستجوي ديداري براي سنجش سوگيري توجه به تصاوير دلبستگي

هدف: مطالعه‌ زيربنا‌هاي شناختي و عصبي-فيزيولوژيكي دلبستگي نيازمند سنجش ابعاد خودكار آن است. هدف از پژوهش حاضر تدوين و رواسازي آزمون جستجوي ديداري جهت سنجش سوگيري توجه نسبت به تصاوير مرتبط با دلبستگي بود.روش: مطالعه حاضر يك مطالعه توصيفي متشكل از ۲۵۸ دانشجو (۱۵۳ زن) با ميانگين سني ۳۶/۲۱ بود كه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و آزمون رايانه‌اي جستجوي ديداري، مقياس تجديدنظريافته تجارب مربوط به روابط نزديك (فريلي و همكاران، ۲۰۰۰)، پرسشنامه دلبستگي بزرگسالان (هازان و شيور، ۱۹۸۷) و مقياس استرس، اضطراب و افسردگي (لويباند و لويباند، ۲۰۰۲) را تكميل نمودند. از همبستگي پيرسون و تحليل واريانس آميخته براي تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد.يافته‌ها: يافته‌ هاي مربوط به روايي هم گرا نشان داد كه نمره سوگيري توجه با اضطراب رابطه مثبت و معنادار دارد (0.05 p). همبستگي ميان ابعاد دلبستگي (اضطراب و اجتناب) و نمره سوگيري توجه منفي و معنادار بود (0.05 p). در ارتباط با روايي تمييزي، آزمون از توان مناسب جهت افتراق افراد ايمن از ناايمن ‌ها (اضطرابي و اجتنابي) برخوردار بود (0.001 p) بدين صورت كه دو گروه ناايمن روي گرداني بيش تري از تصاوير دلبستگي داشتند. آزمون مورد نظر از پايايي بازآزمايي متوسط (بين 0.46 تا 0.57) و همساني دروني نسبتا بالايي (0.63 تا 0.77) برخوردار بود.   نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين مطالعه بيانگر روايي و پايايي قابل قبول آزمون جستجوي ديداري جهت سنجش سوگيري توجه به تصاوير دلبستگي بود. اين يافته‌ها مي‌تواند الهام‌بخش پژوهشگران در تمركز بر ابعاد خودكار دلبستگي و عدم اتكاي صرف بر ابزار‌هاي پرسشنامه‌اي باشد.