رابطه‌ كفايت‌مندي اجتماعي و اضطراب اجتماعي در نوجوانان: مدل‌يابي ميانجيگري نظم‌بخشي هيجاني

هدف: در رويكردهاي كارآمد درباره‌ چالش‌هاي سلامت رواني نوجوانان بر فهمِ عميقِ عللِ مراقبت‌گرِ تحول بهينه، بهزيستي و بالندگيِ نوجوانان، تاكيد مي‌شود. بر اين اساس، در اين پژوهش، محققان با هدف پيش‌بيني اضطراب اجتماعي نوجوانان از طريقِ كفايت‌مندي اجتماعي آنها بر نقش ميانجيگرِ نظم‌بخشي هيجاني، اصرار ورزيدند. روش: در اين پژوهش هبستگي، 449 نوجوان (251 دختر و 198 پسر) در بازه‌ سني 14 تا 17 سال، كه با استفاده از روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتخاب شدند، به مقياس اضطراب اجتماعيِ نوجوانان (پاكلك، 2004)، پرسشنامه شايستگي اجتماعي (ژو و اي، 2012) و پرسشنامه نظم‌بخشي هيجاني (گراس و جان، 2003) پاسخ دادند. به منظور آزمون مدل علّي ميانجيگري نسبي، از روش آماري مدل‌يابي معادله ساختاري، استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه مدل مفروض ميانجيگري نظم‌بخشي هيجاني در رابطه‌ كفايت‌مندي اجتماعي با اضطراب اجتماعي در نوجوانان، با داده‌ها برازش مطلوبي داشت. در مدل پيشنهادي، تمامي ضرايب مسير بين متغيرها از نظر آماري، معنادار بودند و 50 درصد از واريانس نمرات اضطراب اجتماعي از طريق كفايت‌مندي اجتماعي و نظم‌بخشي هيجاني، تبيين شد. نتيجه‌گيري: در مجموع، نتايج نشان داد كه كفايت‌مندي اجتماعي به مثابه‌ يك خصيصه‌ بسيط با شمول همزمان وجوه و قلمروهايِ چندگانه‌ شناختي، هيجاني، انگيزشي و رفتاري، از نوجوانان در برابرِ مشكلات دروني‌سازِ آسيب رواني مانند اضطراب اجتماعي، مراقبت مي‌كند.