تأثير تمرين هوازي شنا بر سطوح IL-6 و IL-10 در بافت مغز موش‌هاي ماده مبتلا به انسفالوميليت خودايمن تجربي

خستگي از شكايات بيماران مالتيپل اسكلروزيس (MS) است. در بيماران MS تعادل سايتوكاين‌هاي التهابي در مغز برهم ريخته كه يكي از رخدادهاي آن خستگي ذهني است و احتمالاً تمرينات هوازي ميزان التهاب سايتوكاين‌ها را تعديل كرده و از اين طريق خستگي ذهني را كاهش مي‌دهد. مطالعه حاضر به‌ منظور بررسي تأثير تمرين هوازي شنا بر فاكتور پيش التهابي (اينترلوكين 6) و فاكتور ضدالتهابي (اينترلوكين 10) براي ارزيابي خستگي ذهني در مغز موش‌هاي ماده پس از القاي EAE  انجام شد. در اين پژوهش 21 موش (8 هفته‌اي، 18 تا 20 گرم) به 3 گروه كنترل سالم، كنترل  EAE و فعاليت ورزشي هوازي شنا EAE تقسيم شدند و حيوانات در گروه تمرين طي 4 هفته، هرهفته 5 جلسه‌ي 30 دقيقه‌اي به تمرينات شنا با شدت متوسط پرداختند. بررسي آزمايشگاهي متغيرهاي پژوهش با روش وسترن بلات انجام شد. نتايج نشان داد در ميزان IL-6 در ميان گروه EAE و تمرين شنا تفاوت معناداري وجود نداشت اما ميزان IL10 در گروه تمرين شنا نسبت به گروه EAE افزايش معني داري نشان داد. با اين حال نسبت مقادير IL10/IL6 بين گروه تمرين شنا با EAE نيز معنادار نبود. بنظر مي‌رسد تمرينات هوازي شنا با شدت متوسط، بدون تغيير در عامل پيش التهابي، همراه با سوق دادن به سمت عوامل ضدالتهابي، با افزايش IL10، مي‌تواند بين گروه EAE و تمرين شنا منجر به بهبود تعادل شاخص التهابي و كاهش ميزان خستگي ذهني ناشي از خستگي سايتوكايني گردد.