تأثير شش هفته فعاليت هوازي، بر عوامل آمادگي حركتي دختران جوان غيرفعال

به نظر مي‌رسد كه تمرينات هوازي در آب به دليل نيروي مقاومتي بيشتر در مقايسه با محيط خشكي، بر ارتقا عوامل آمادگي حركتي مؤثرتر باشد، بر همين اساس هدف از اين مطالعه مقايسه اثر تمرين هوازي در آب و خشكي بر آمادگي حركتي دختران غيرفعال است. 30 نفر دختر غيرورزشكار به‌طور تصادفي به دو گروه 15 نفري آب و خشكي تقسيم شدند، و به مدت شش هفته (3جلسه در هفته) با 70-60درصد حداكثر ضربان قلب به فعاليت هوازي پرداختند. پيش و پس از اجراي فعاليت، توان انفجاري (پرش عمودي سارجنت)، چابكي (تست 9×4)، سرعت عكس‌العمل (دستگاه Reaction time)، و تعادل ايستا (دستگاه Static balance) محاسبه گرديد. جهت مقايسه‌ي پيش و پس آزمون، و مقايسۀ پس‌آزمون آب و خشكي از آناليز واريانس يك‌سويه استفاده شد (0.05≥p). پس از فعاليت هوازي (آب و خشكي) در مقايسه با پيش، مقادير توان انفجاري (0.001=p)، چابكي (0.001=p) و تعادل ايستا (0.003=p)، بهبود معني‌داري يافت، با مقايسه تمرين در آب و خشكي، تفاوت معناداري مشاهده نشد (0.05 p). به نظر مي‌رسد كه شش هفته فعاليت هوازي در آب و خشكي بر توان انفجاري، چابكي و تعادل ايستا مؤثر، اما بر سرعت عكس‌العمل مؤثر نباشد، و بين اين دو محيط تفاوتي وجود ندارد.