نقش واسطه‎اي تفكر انتقادي در رابطه بين معنويت و سلامت رواني

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه‎‎اي تفكر انتقادي در رابطه بين معنويت و سلامت رواني و نيز طرح پژوهش، همبستگي از نوع تحليل مسير بود. در ابتدا همبستگي بين متغير‎ها بررسي و سپس براي بررسي نقش واسطه‎اي آزمون تحليل مسير انجام شد. 205 نفر از دانشجويان كارشناسي ارشد مجتمع دانشگاهي وليعصرf در سال تحصيلي 1398−1399 در اين پژوهش از نوع در دسترس شركت داشتند و نيز از آزمون مهارت‎هاي تفكر انتقادي كاليفرنيا فرم (ب)، پرسشنامه معنويت و پرسشنامه سلامت عمومي استفاده شد. همبستگي بين نتيجه پرسشنامه سلامت رواني با تفكر انتقادي (0.158−=r و 0.05 P) و زيرمقياس‎هاي خودآگاهي (0.510−=r و 0.001 P‎‎)، اهميت اعتقاد‎‎‎‎‎‎هاي معنوي در زندگي (0.419−=r و 0.001 P‎‎)، فعاليت‎‎هاي معنوي (0.498−=r و 0.001 P) و نياز‎‎هاي معنوي (0.260−=r و 0.001 P) از معنويت رابطه منفي معنادار نشان داد. در نتايج تحليل مسير نقش واسطه‎اي تفكر انتقادي در رابطه بين معنويت با سلامت رواني تأييد شد؛ همچنين تفاوت بين زير مقياس‎هاي معنويت نشان مي‎دهد بين انواع معنويت مواردي كه در آنها دو زيرمقياس خودآگاهي و اهميت اعتقادهاي معنوي در زندگي نقش بيشتري داشته باشد، با تفكر و به صورت خاص تفكر انتقادي همراهي بيشتري دارد و مي‎تواند بر سلامت رواني مؤثر باشند كه خود نشان‎دهنده تفاوت معنويت‎هاي گوناگون در سلامت روان است.