جهت‌گيري‌ها و فعاليت‌هاي روسيه، ايران و عربستان در جنگ يمن

كشور‌هاي قدرتمند، همواره خود را سزاوار مداخله در‌ بحران‌ها مي‌دانند تا از‌ تهديد منافع خود جلوگيري كنند و منافع بيشتري را به‌ دست آورند. منطقۀ غرب آسيا در ‌معادله‌هاي قدرت‌هايي چون روسيه، عربستان و ايران جايگاه مهمي دارد و ارتباط ميان غرب آسيا و اين بازيگران، پيشينۀ ديرينه‌اي از‌ كنش‌ها و واكنش‌هاي متقابل را شامل مي‌شود. امروزه يمن از‌ كانون‌هاي بحراني فعال در‌ غرب آسيا به ‌شمار مي‌رود و كنشگران متعددي در ‌سطح‌هاي داخلي، منطقه‌اي و فرا‌منطقه‌اي براي به ‌دست ‌آوردن نتايج مطلوب، اقدام به نقش آفريني در ‌تحول‌هاي آن كرده‌اند. در اين نوشتار مي‌خواهيم با‌ استفاده از‌ رويكردي توصيفي- تحليلي، بر ‌پايۀ روش كيفي مقايسه‌اي و به ‌كار‌گيري منابع كتابخانه‌اي، تشابه‌ها و تفاوت‌‌هاي سياست خارجي تهديد ‌محور روسيه، ايران و عربستان در برابر بحران يمن را ‌بررسي كنيم. فرضيۀ مورد بحث اين است كه هر سه كشور، با نگرشي تهديد‌محور، در‌ پي افزايش نفوذ منطقه‌اي، كاهش تهديد و موازنه ‌سازي هستند. اما اين هدف‌هاي مشترك،  به‌ استفاده از سياست‌هايي متفاوت انجاميده است؛ در حالي ‌كه ايران، به ‌اتحاد با ‌انصار‌الله و حمايت از ‌حوثي‌ها و در برابر، عربستان به ‌مقابله با اين جنبش براي بي اثر ‌كردن نفوذ ايران و حفظ هژموني خويش با جلوگيري از ‌تسري موج انقلاب‌ها به ‌مرز‌هاي خود اقدام كردند، روسيه ميانجيگري و تلاش در بي ‌طرفي و حفظ روابط مثبت با دو‌طرف درگير، با ‌هدف كنترل تنگۀ باب‌المندب و درياي سرخ را برگزيد تا با‌ حضور در ‌جنوب يمن و درگير نشدن در رقابت ايران و عربستان، منافع اقتصادي و اهداف اوراسياگرايي خويش را ‌تأمين كند.