بررسي روش‌هاي آموزشي سعدي در گلستان با تكيه بر فلسفه تعليم و تربيت نل نادينگز

ادبيات تعليمي يكي از مهمترين گونه هاي ادبيات فارسي است و سعدي از اديبان سرآمد اين عرصه محسوب مي شود. سعدي در گلستان به صورت مستقيم و عغير مستقيم به روش هاي آموزشي خود كه شامل روش سخنراني، نمايشي، كاوشگري، استقرايي و گفت و گو مي شود اشاره كرده است او در بحث آموزش، رويكردهايي از جمله صميميت و تنبيه داشته و در رابطه با فرايند تربيت پذيري خود به روش هاي حسي و تجربي توجه داشته است روش تحقيق در اين پژوهش به شيوه توصيفي تحليلي است و هدف؛ شناسايي و تحليل نظريات و روشهاي آموزشي در آثار سعدي است همچنين سعي شده است كه با اشاره به روش ها و رويكردهاي آموزشي سعدي و تطبيق اين نظرات با نظريه تربيت اخلاقي نادينگز وجود مفاهيم نوين تربيتي چون سرمشق دهي و الگودي عمل گقت و گو و تاييد در گلستان سعدي بررسي شود در نتيجه نظريات تربيتي سعدي و نادينگز با وجود اختلاف تاريخي شباهت هاي عمده اي بايكديگر دارند اگرچه تفاوت هايي نيز چون نپرداختن سعدي به مباحث مربوط به زنان (فمينيسم) وجود دارد سعدي در روش هاي آموزشي خود به مولفه هايي كه مد نظر نادينگز هستند توجه ويژه داشته است او در روش سخنراني و نمايشي به مولفه سرمشق دهي در روش كاوشگري به مولفه عمل در روش گفت و كو و در رويكرد تشويق به مولفه تاييد كه مد نظر نادينگز است توجه ويژه داشته است