بررسي فقرستيزي در حكمت‌هاي نهج‌البلاغه و مقايسه آن با گلستان سعدي با تكيه بر حكايت جدال سعدي با مدعي

كتاب شريف نهج البلاغه، به عنوان به عنوان مفسر قرآن و يكي از ميادين تبلور فرهنگ اسلامي، همواره انسان را به بهره مندي از مواهب الهي و كسب روزي حلال دعوت كرده و هرگز فقر را نعمت و ارزش به حساب نياورده است. اما در مقابل، عده اي با بهانه قراردادن تقدير و قضا بر كار و كوشش عمومي، پشت پا زده اند و عده اي ديگر نيز براي رسيدن به اميال خود، اين رويكرد را تاييد كرده اند. درك عميق سعدي از اين مهم و تأثيرپذيري وي از حقايق الهي نهج البلاغه موجب شده كه وي، طولاني ترين حكايت از كتاب گلستان را به صورت خاص به مناظره گفتمان فقرستيزي و فقرطلبي، اختصاص دهد. با توجه به تأثير آموزه هاي ديني، در نگارش گلستان و شباهت هاي بسيار آن با آثار ديني به ويژه حكمت هاي نهج البلاغه، اين مقاله به بررسي فقرستيزي در حكايت «جدال سعدي با مدعي» در كتاب گلستان و مقايسه آن با حكمت هاي نهج البلاغه، پرداخته و از اين راه مفاهيم و مضامين مشترك را استخراج نموده است. اين نوشتار از نوع توصيفي - تحليلي و هدف از ضرورت آن هم افزايي در نيروي اثر و پيوند بيشتر ادبيات و دين مي باشد. نتايج اين مقايسه نشان ميدهد كه هر دو اثر فقر را يكي از مهم ترين موانع رشد فردي و اجتماعي ميداند و شكرگزاري، قناعت، پاكدامني، صدقه، احسان و بخشش را از راهكارهاي فقرستيزي مي شمارد. به گونه اي كه در پاره اي از اوقات سعدي توانسته است اساس فقرستيزي را بدون هيچ تفاوتي فهم و مشابه با حكمت هاي نهج البلاغه بيان كند.