رژيم سياستگذاري اجتماعي شهري و طرد اجتماعي؛ روايت زدودن بدن و فقر از شهر

جريان اصلي جامعه‌شناسي، صورت بندي انتقادي از مساله طردشدگان شهري ندارد؛ نگاهي آسيب‌شناختي به فقراي شهري و نظرگاهي هنجاري و پزشكي به «بدن» اتخاذ مي‌كند. خوانش انتقادي اما، با تمركز بر سياستگذاري‌هاي اجتماعي شهريِ موجد طرد گروه‌هاي اجتماعي، صورتبندي جديدي از مساله شهري و طردشدگان از شهر را امكانپذير مي‌كند كه همزمان، خشم اخلاقي فروخفته‌ي طردشدگان، ‌رسميت مي‌يابد و مكانيسم‌هاي برسازنده‌ي معيارِ «بدن غيرمعلول» را هويدا مي‌سازد و اينكه چگونه «بدن»‌هاي غيرهمخوان با اين هنجار و توامان فقراي شهري نيز، از دستوركار سياستگذاري شهري حذف مي‌شوند. از اين رو، طردشدگان از شهر با وجود بازدارنده‌هاي محيطي و اجتماعي-اقتصادي موجود، به كنشگراني عاصي و خشمگين بدل مي‌شوند كه نوعي هرمنوتيك ويرانگر را در قبال حيات شهري مي‌پرورانند.روش تحقيق كيفي است و با مصاحبه، مشاهده، اقتباس از پژوهش‌هاي پيشين، تجربه زيسته پژوهشگر با فرودستان شهري و برداشت از رمان صورت گرفته است. سازماندهي داده‌ها در قالب روايت‌هايي از جنس «رمان اجتماعي» و بازسازي جامعه‌شناختيِ داده‌هاست و به‌منظور تحصيل عينيت روايت‌ها، نظرات افراد درگير وضعيت‌هاي مشابهِ توصيف‌شده در روايت و يا پژوهشگران اين حوزه، گرفته‌شده و بازخوردها نيز در روايت نهايي، آمده است. نكته آخر، شهر براي طبقات‌ برخوردار جامعه و بدن‌هاي نا معلول ساخته مي‌شود و طردشدگان شهري متناسب با موقعيت هرمنوتيك فرودستي كه در حيات شهري بدانها تخصيص داده‌شده، عموماً از خلال كردارهاي روزمره و بواسطه‌ي حضور در فضاهاي شهري، با بازدارنده‌هاي متنوعي روبرو مي‌شوند و شهر و مواهب زندگي شهري برايشان، «دست‌نيافتني‌تر» شده و موجد خشمي اخلاقي از جامعه و اتخاذ هرمنوتيك ويرانگر توسط آنها، خواهد شد.