اقتصاد سياسي سرطان در ايران

مسأله مركزي اين مقاله تحليل امر اجتماعي در بيماري سرطان است. از اين منظر استدلال شده كه پزشك‌ سازي، بيماري سرطان را به امري زيستي تقليل مي‌دهد و مؤلفه‌هاي اجتماعي اين بيماري را از نظر پنهان مي‌كند. اين تصوير مخدوش مواجهه با كليت اين بيماري را كه تحليل آن به ساختارهاي اجتماعي از جمله مناسبات اقتصادسياسي راه مي‌برد مسدود مي‌كند. هدف اين پژوهش نشان‌دادن ابعاد اجتماعي-اقتصادي سلامت و بيماري و مشخصاً سرطان است. روش تحقيق انتقادي با رويكرد اقتصادسياسي است. در اين روش اطلاعات موجود با رويكرد نظري ترتيب‌ يافته و تحليل شده است تا دلالت‌هاي پنهان آن‌ها و روابط پوشيده‌ي وضع موجود آشكار شوند. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه عوامل خطر ابتلا به سرطان از سوي مناسبات اقتصادي و اجتماعي تعيين مي‌شوند و ساز و كار توزيع منابع و الگوي برخورداري افراد، ميزان خطر ابتلاي آن‌ها را توضيح مي‌دهد. مصرف دخانيات، عدم‌تحرك و الگوي تغذيه كه عوامل خطر سرطان محسوب مي‌شوند متناظر با جايگاه طبقاتي افراد توزيع مي‌شوند و گروه‌هاي پايين با خطر بيشتري مواجه هستند. فهم بيماري سرطان در كليت آن، مسير مواجهه با اين بيماري را از پزشكي محض به سمت راهكارهاي سياسي در توزيع منابع هدايت مي‌كند.