تأملي بر الگوي فراينديِ مواجهه با مسئله‌ي وضعيت جامعه ‌شناسي در ايران

مشاركت كنندگان دانشگاهي، الگويي متناقض را در مواجهه با مسئله وضعيت جامعه شناسي در ايران، در پيش گرفته اند. آنان بنا بر غلبه نظريه هاي برساختگرا در فضاي آكادميك، از حيث توصيفي، به برساختي بودن مسئله مذكور اذعان دارند و از حيث شناختي، بنا بر ملاحظاتي چون امكان تشديد ناتواني سوژه، از ناحيه نسبي گرايي رويكرد برساختي، به سمت رويكرد انتقادي، چرخشي شناختي مي‌كنند؛ اما از حيث رفتاري و عاطفي، به سبب تجربه مداخله بلوك هاي قدرت در ايده علم بومي، نه تنها به تاسيس جامعه شناسي بومي رغبتي ندارند بلكه بنا بر رويكردي اثباتي-انتقادي، راه حل را در تطبيق با يك جامعه شناسيِ از پيش مقرر و معيارين جستجو مي كنند. بنا برتحقيق حاضر و تحليل فرايندِ نظريه زمينه اي سيستماتيك، اين دوگانگي و چرخش از رويكرد برساختگرا به انتقادي، و سپس به پوزتيويستي، بيش از آنكه گوياي ضعف نظري مشاركت كنندگان باشد، تابعي از اقدامي سياست ورزانه و پراگماتيستي، براي نقد محافظه كارانه قدرت در ايران است. گو آنكه  اتخاذ اين الگوي متناقض مي تواند از طريق تشديد عدم پايبندي به سنت هاي فكري و پارادايمي، به بازتوليدِ وضعيتِ حال حاضرِ جامعه شناسي در ايران بينجامد.