رابطه‌ي فعاليت‌هاي توسعه‌اي و مهاجرت‌هاي داخلي در ايران معاصر: (مطالعه‌ي موردي استان سمنان)

مديريت فرآيند توسعه به واسطه‌ي مداخله‌ها و دسترسي ‌هاي نابرابر نخبگاني و عملكرد نهاد سياست باعنوان محرك توسعه، عامل تاثيرگذار در برخورداري و عدم برخورداري از مواهب توسعه در مناطق قلمداد مي‌شود. عدم تعادل در بهره‌مندي از مواهب توسعه، تحرك جمعيتي را به دنبال خواهد داشت و موجب مهاجرت فزاينده به مركز و كلان شهرها بوده و روند سياست‌گذاري‌هاي توسعه‌اي را به نقاط مركزي معطوف مي‌كند. در اين مقاله ضمن اشاره به مباني نظري و مرور تحقيقات انجام شده، جنبه‌هاي تجربي و اقدامات توسعه‌اي دولت‌ها را بر اساس رهيافت استقرايي در روش تركيبي،  با دو روش كيفي شامل مطالعه اسناد، داده‌ها و اطلاعات ثبتي، و مصاحبه‌ي كيفي مورد بررسي قرار داده‌ايم. در بررسي عوامل ساختاري و تصميمات سياسي تأثير گذار بر مهاجرت، از داده‌هاي ثبتي موجود در اسناد تدوين شده‌ي سازمان برنامه و بودجه استفاده شد و در خصوص علل و مهم‌ترين دلايل گرايش افراد به مهاجرت، از مصاحبه‌ي كيفي استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق بيانگر تسلط الگوي تمركزگرا در سياست‌گذاري‌هاي توسعه بوده و بررسي شاخص‌ها، گوياي اين است كه توزيع متعادل و برابر توسعه در بين شهرستان‌هاي استان صورت نگرفته و مهاجرت ريشه در عدم توزيع عادلانه‌ي امكانات، متناسب با پتانسيل‌ها و  توان‌ مندي‌هاي مناطق دارد.