مسئوليت كيفري توليدكننده در برابر داروهاي فرعي (Label off)

تجويز فرعي عبارت از توصيه يك دارو براي بيماري است كه سازمان هاي ناظر تاييدي براي استفاده از آن براي اين بيماري نداده اند. حوادث اخير در كوويد-19، چنين تجويزي را مورد توجه قرار مي‌دهند. يكي از مهمترين شيوه هاي موثر در اين زمينه طرح الزام تجويز دارو بر اساس روش تأييد شده است كه در اين روش به موضوع تجويز داروي فرعي و برنامه هاي لازم براي برخورد با آن از جمله حمايت هاي كيفري پرداخته مي شود و در كشورهايي همچون امريكا و اتحاديه اروپا به قانون اجرايي بدل گشته است. چراكه سود سرشار ناشي از فروش دارو به بيماران و مراكز درماني توسط داروسازي ها و اغواي پزشكان به دريافت انواع هداياي نقدي و غير نقدي در نتيجه فروش اين محصولات همواره خطر تجويز داروهاي غير مرتبط با بيماري مراجع را در پي خواهد داشت. در اين مقاله تلاش شده است جايگاه تجويز فرعي دارو در سياست كيفري سنجيده شده و نقاط اشتراك و افتراق آنها روشن و پيشنهادهايي براي رفع خلاءهاي احتمالي و توجه قانونگذار به نبود قانون صريح در اين خصوص در سياست كيفري ايران ارائه شود مشخصاً مطالعه نظام حقوقي ساير كشور ها و سياست كيفري ايشان در مواجهه با اين موضوع روش اصلي اين نوشتار مي باشد. لذا اين پژوهش يك مطالعه بنيادي-كاربردي است كه بر اساس روش توصيفي و تحليلي با ابزار كتابخانه اي گردآوري گرديده و تحليل هاي ميان رشته اي درآن سبب پيشنهاداتي در جهت اغناي نظام حقوقي ايران و تبيين مسئوليت كيفري در موارد بروز بحران هاي سلامت مي گردد.