استعاره ظرف و مظروف (نظريه اي در باب ماهيت وحي)

وحي به حسب زمينهٔ خاص خود، تشخص ويژه پيدا مي كند. مظروف وجود لايتناهي باري ‌تعالي و نور بي نهايت اوست كه در ظروف مختلف، به اشكال متفاوتي ظاهر مي شود. هرچند خداوند نامتناهي است، اما پيامبر با توجه به مخلوق (و محاط) بودن و محدوديت، كلام الهي را به شكلي خاص درك مي كند. وحي عبارت است از: انتقال منبع بي نهايت در ظرف خاص نبي، به قدر طاقت بشري، در زمان و مكان خاص. وجود خدا نهايتي ندارد و قلب و زبان پيامبران آينه هاي متفاوتي بودند كه هريك به نوعي آن منبع را بازتاب مي دادند. بر اساس يافته هاي مقاله، قرآن را بايد به شكل زمينه گرايانه فهميد؛ زيرا متن نمي تواند بدون قرار گرفتن در زمينه هاي سياسي و اجتماعي درك شود. آيات قرآن مجموعه دستورهاي فرازماني و فرامكاني - بدون توجه به شرايط زمينه اي - نيست. محدوديت هاي زبان‌شناختي، هم به زمينه ها بازگشت مي كنند، هم به ابعاد شخصيتي پيامبر . در حالي كه برخي روشنفكران ديني همهٔ احكام سياسي و اجتماعي قرآن را زمانمند مي دانند، بر اساس نظريهٔ مختار، احكامي (همچون جهاد) مي توانند با روش اجتهادي از قرآن (و روايات) استنباط شوند. روش بررسي بحث ماهيت وحي، «اسنادي، تفسيري و اجتهادي» است.