گذار از بلوغ تقابل به الگوي تعامل‌ نئوليبرال؛ تأملي مقايسه‌اي به سياست خارجي ترامپ و بايدن

يكي از موضوعات اصلي در مورد رفتار سياست خارجي كشور‌ها در عرصه نظام‌ بين‌الملل نوع جهت‌گيري سياست خارجي آنان نسبت به موضوعات و تهديدات بين‌المللي - منطقه‌اي مي‌باشد. در سال ۲۰۱۶ با روي كار آمدن دونالد ترامپ به‌نوعي سياست خارجي آمريكا دچار چرخش پارادايمي در جهت‌گيري سياست خارجي شد. سياست خارجي آمريكا در دوران دونالد ترامپ به‌نوعي بر مبناي ظهور نشانگان تقابل با ساختار نظام بين‌الملل و ساخت‌يابي روايت بازدارندگي شده بود، رهيافتي كه اساساً به دنبال امتيازگيري از رقبا در حوزه‌هاي مختلف بود؛ اما با انتخابات سال ۲۰۲۰ و روي كار آمدن جو بايدن،‌ نشانگان تعامل و همكاري مشروط با ساختار جهاني در گفتمان سياست خارجي آمريكا مفصل‌بندي شد. بر همين اساس، سؤال اصلي پژوهش حاضر آن است كه سياست خارجي آمريكا در فاصله سال‌هاي ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ داراي چه نشانگاني با نظام بين‌الملل است؟ سياست خارجي آمريكا در اين سال‌ها دچار نوعي شيفت پارادايمي گشته و نوع تعامل و كنشگري در عرصه روابط بين‌الملل داراي نشانگان تقابلي و تعاملي با ساختار و سيستم جهاني است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه سياست خارجي آمريكا از دوران ترامپ تا بايدن در الگو‌هاي رفتاري از بلوغ تقابل به مدل رفتاري تعاملي در محور رئاليسم مشروط به همكاري گذار پيدا كرده است. اين نوشتار با روشي توصيفي – تحليلي مطابق چارچوب نظري گام بر خواهد داشت