اثربخشي بسته آموزشي راهبردهاي خود تنظيمي شناختي - هيجاني بر خود تعيين ‌گري، خودكارآمدي و اهمالكاري دانش ‌آموزان دختر پرخاشگر خانواده هاي نظامي

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي بسته آموزشي راهبردهاي خودتنظيمي شناختي - هيجاني بر خود تعيين‌گري، خودكارآمدي و اهمالكاري دانش‌آموزان دختر پرخاشگر خانواده هاي نظامي بود. در بخش كيفي از روش مصاحبه نيمه‌ساختاريافته و در بخش كمي روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه استفاده شد. جامعه آماري بخش كيفي شامل كليه اساتيد روانشناسي دانشگاه، متخصصين و درمانگران حوزه روانشناسي(بخصوص درمانهاي هيجاني)، و در بخش كمي كليه دانش‌آموزان دختر پرخاشگر دوره متوسطه دوم شهرستان تنكابن بود. به روش نمونه گيري هدفمند حجم نمونه‌اي برابر با 30 نفر انتخاب و بصورت تصادفي در گروه آزمايش(15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) تقسيم شدند. ابزارهاي گردآوري اطلاعات در بخش كيفي مصاحبه نيمه‌ساختاريافته و در بخش كمي پرسشنامه خودتعيين‌گري دسي و ريان (۱۹۸۵)، پرسشنامه خودكارآمدي شرر (1982) و پرسشنامه اهمالكاري تاكمن (2001) بود. نتايج نشان داد، راهبردهاي خودتنظيمي شناختي-هيجاني در 9 جلسه تدوين شد. براساس نتايج بخش كمي، در سطح تفاوت معناداري بين ميانگين نمرات پس آزمون مولفه‌هاي خودمختاري، شايستگي و ارتباط در دانش‌آموزان دختر گروه آزمايش و گواه نشان داد. (P=0.001). . با توجه به نتايج به دست آمده مي توان از بسته آموزشي راهبردهاي خودتنظيمي شناختي - هيجاني كه در اين پژوهش تهيه شد براي بهبود مشكلات رواني و شخصيتي دانش آموزان و بهبود خودكارآمدي و خودتنظيمي آنان استفاده نمود.