ارزيابي و اولويت‌بندي پايداري توسعه شهري بر اساس رويكرد تصميم‌گيري تركيبي GF-BWM وGIS (مطالعه موردي: شهر كرج)

شناسايي و اندازه‌گيري سطح پايداري از سه بعد محيط‌زيستي، اجتماعي و اقتصادي يك اولويت در تصميم‌گيري‌هاي راهبردي سياست‌گذاران است. لذا، توجه به زمينه‌هاي محلي در ارزيابي پايداري شهري به دليل متغير بودن نيازها و اولويت‌هاي ذي‌نفعان براي كشورهاي درحال‌توسعه حايز اهميت ويژه است. اين مطالعه باهدف ايجاد يك چارچوب عملي متشكل از GIS و تصميم‌گيري گروهي فازي بدترين- بهترين با GF-BWM به‌منظور سنجش پايداري مناطق شهر كرج واقع در غرب تهران انجام شد. نخست با بررسي ادبيات تحقيق، مصاحبه با متخصصين و تكنيك دلفي به شناسايي و استخراج هفت معيار و 24 زير معيار پرداخته شد. سپس، بر اساس روش GF-BWM وزن‌دهي و اولويت‌بندي معيارها به كمك نظر متخصصين صورت گرفت و در مرحله بعد با استفاده از منطق فازي و روش تركيب خطي وزن‌دار توان بالقوه پايداري مناطق شهري تعيين شد. يافته‌ها نشان داد معيار اقتصادي و اجتماعي و زير معيار اشتغال به ترتيب با وزن‌هاي 0.383 و 0.182 از بيشترين اهميت و معيار خصوصيات زيستي و زير معيار فاصله از مناطق نظامي با وزن 0.0383 و 0.00337 از كمترين اهميت برخوردار هستند. در مجموع از نظر توزيع مكاني، حدودا 30 درصد از منطقه واقع در شمال و شمال‌غربي شهر كرج داراي بيشترين ميزان پايداري بودند. در اين مطالعه كاربرد هم‌زمان روش‌هاي تصميم‌گيري چند معياره و GIS در مناطق شهري و انعطاف‌پذيرتر شدن نتايج نشان داده شد و مدل تركيبي ارزيابي چند معياره به‌عنوان رويكردي موثر در مديريت و برنامه‌ريزي شهري مورد تاكيد قرار گرفت.