ارزيابي كشاورزي پايدار و اثرات آن در حفاظت از منابع آب و خاك (مطالعه موردي: بخش حميل شهرستان اسلام‌آباد غرب)

مقدمه و هدف: يكي از ضرورت هاي مهم توسعه پايدار، نظام كشاورزي پايدار است. نظامي كه منابع طبيعي و محيط زيست را فداي توليد و رشد اقتصادي نكند. در اين راستا هدف تحقيق حاضر بررسي توسعه كشاورزي پايدار در حفاظت منابع آب و خاك در روستاهاي بخش حميل از توابع شهرستان اسلام‌آباد غرب مي‌باشد.مواد و روش ها: بر اساس روش كوكران، 353  نفر از خانوارهاي بخش حميل به عنوان حداقل نمونه مورد مطالعه انتخاب شدند و با توزيع پرسشنامه‌هاي محقق ساخته ميان آن‌ها به گردآوري اطلاعات مورد نياز پرداخته شد. به منظور تجزيه و تحليل اطلاعات مكتسبه از آزمون رگرسيون چندگانه، تحليل عاملي، آزمون T مستقل و تحليل خوشه اي بهره برده شد.يافته ها: براساس نتايج رگرسيون چندگانه بين شاخص هاي توسعه پايدار روستايي و حفاظت از منابع ارتباط معناداري وجود دارد و بُعد اقتصادي با ضريب بتاي 798 بيشترين تأثير را دارد. همچنين ميزان همبستگي عامل هاي مورد بررسي با حفاظت از منابع آب و خاك مثبت و بالا بدست آمد. تحليل خوشه اي وT  مستقل انجام گرفته نشان داد كه 19 روستا براساس متغيرهاي كشاورزي پايدار در شرايط مناسب و 47 روستا در شرايط نامناسب قرار دارند.بحث و نتيجه گيري: با توجه به نتايج بدست امده برنامه ريزان توسعه بايد با رفع موانع اقتصادي از تخريب منابع طبيعي به ويژه منابع آب و زمين جلوگيري كنند. لذا پيشنهاد مي‌شود 47 روستاي ناپايدار بخش حميل از نظر شاخص‌هاي اقتصادي بررسي و با ايجاد اشتغال و معيشت متنوع جهت كاهش فشار و تخريب منابع در اين مناطق اقداماتي انجام شود.