مطالعه تطبيقي تصويرانسان مَنطِقَهُ البُروج(زودياك-مَن)در نگاره هاي ايران و هند

طب سنتي و نجوم سابق هايي ديرينه در تاريخ بشر داشته اند كه از احتياجات لازم جوامع بشري به شمار مي آيند كه بر اساس كيفيت علمي و فرهنگي هر جامعه رشد و ترقي كرد ه اند. پيشرفت و در نهايت ادغام هر كدام از اين رشته ها بر اساس تحقيقات و تجربيات انديشمندان و منجمان هر جامعه بوده است. ابتدا نجوم و در ادامه ادغام آن با علم طب براي ايجاد سلامتي در جامعه مسئله چالش برانگيز و پرمخاطره بوده است. در تمدن ايران و هند اين روش داراي قدمت بسيار طولاني است. منجمان و طبيبان تمدن هاي ايران و هند بر اساس ميزان تاثيرگذاري و بازيافتن سلامتي هر فرد، روش هاي درماني متفاوتي براساس نجوم پزشكي ارائه داد ه اند. تركيب نجوم و پزشكي سَبَب به وجود آمدن انسان منطقه البروج «زودياك-من » شده كه بر اساس آن هر يك از ماه هاي دوازده گانه سال براي درمان يكي از اعضاي بدن مشخص گرديد. هدف از انجام اين تحقيق، بررسي تاثيرگذاري زودياك- من بر تمدن هاي باستاني ايران و هند در حوزه درمان؛ و همچنين نحوه برخورد هنرمندان بر ترسيم پيكره زودياك-من. سوالي كه در اين پژوهش مطرح است كه: چه ارتباطي به لحاظ مفاهيم و شيوه تصويرنگاري انسان منطقه البروج در نگاره هاي (منتخب) ايران و هند وجود دارد؟ با توجه به بررسي هاي به عمل آمده به صورت كلي: شيوه پيكره نگاري «زودياك-من » در هر دو نگاره از يك الگو و انديشۀ واحد پيروي ميكند اما نحوه پردازش آن به صورت بومي درآمده است. روش تحقيق بصورت توصيفي-تطبيقي مي باشد و از روش كتابخانه ايي براي انجام اين پژوهش استفاده گرديده است كه نتيجه آن تاثيرگذاري روش درماني نجوم پزشكي ايران بر هند مي باشد.