بررسي تأثيرات توسعه پايدار شهري بر حاكميت شهري

حكمروايي شهري به حفظ زيربناها و خدمات شهري مي‌پردازد و فرآيندي سياسي است كه از طريق آن‌شهروندان و گروه‌هاي مختلف علايق خود را ابراز و اختلاف‌نظرهاي خود را تعديل مي‌كنند و به توافق نظر مي‌رسند و بر اساس حقوق و تعهدات قانوني خود عمل مي‌كنند .هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثيرات توسعه پايدار شهري بر حاكميت شهري است. روش تحقيق كاربردي و از نوع پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش، متخصصين امور شهري وكاركنان با سابقه مديريتي شهرداري كاشمر در سال 1399 كه تعداد آنها ۱۰۲نفر بودند. روش نمونه گيري تصادفي ساده و تعداد نمونه با استفاده از جدول مورگان 81 نفر تعيين شد. ابزار گردآوري اطلاعات در اين تحقيق پرسشنامه و براي تحليل اطلاعات از نرم‌افزار EXCEL و PLS Smart و SPSS استفاده شد. شاخص‌هاي برازش مدل در حد قابل قبولي است وكليه مقادير پايايي تركيبي و ضريب آلفاي كرونباخ بالاي 7/0 بود . مقادير ميانگين واريانس‌هاي استخراجي تقريباً از مقدار 5/0 بالاتر بوده و روايي تشخيصي نيز با استفاده از شاخص فورنل و لاركر تأييد گرديد. نتايج آزمون فرضيات نشان داد كه توسعه اقتصادي تأثير مثبتي بر حاكميت شهري ندارد  اما توسعه اجتماعي (382/0) و حفاظت از محيط‌زيست (414/0) تأثير مثبت و معناداري بر حاكميت شهري دارد. شهرداري‌ها و شوراي شهر از طريق چارچوب توسعه پايدار شهري بهتر مي‌توانند حاكميت(حكمراني)  شهري را محقق سازند.