بررسي تطبيقي بُدهيسَتّوَه‌گي در مكتب بودايي مهايانه و شفاعت در تشيّع

باور به وساطت مقربان براي وصول به رستگاري كه از آن به «شفاعت» ياد مي‌شود، از مؤلفه‌هاي مهم فرجام‌شناسي اسلامي و برخي ديگر از اديان از جمله آيين بودا (شاخه مهايانه) است. به دليل تفاوت در مباني فكري اين دو مكتب دربارۀ اصل مسئله رستگاري، اوصاف شخص واسط (شفيع/ بُدهيسَتّوَه) و شرايط تحقق وساطت راه متفاوتي از يكديگر دارند. اين پژوهش با هدف ارزيابي و مقايسه مسئله «شفاعت» در تشيّع و «بُدهيسَتّوَه‌گي» در مكتب مهايانه با روش توصيفي - تحليلي، ضمن تبيين ديدگاه اين دو مكتب در اين‌باره، وجوه اشتراك و افتراق آنها را برشمرده است. نتيجه اصلي تحقيق آن است كه در مهايانه، بُدهيسَتّوه‌گي راه اصلي نجات است؛ ولي شفاعت در مكتب شيعه نقش مكمل در رستگاري را ايفا مي‌كند و نقش عمده در نجات، ايمان و عمل صالح خود فرد است.