الوهيّت در انديشه عارفانِ شيواييِ جنوبِ هند (ناينمارها)

آيين شيواپرستي يكي از شاخه‌هاي دين هندوست كه پيشينۀ آن در اين سرزمين به دوران كهن بازمي‌گردد. اين آيين در سده‌هاي ميانه توسط شوريدگان و مجذوباني معروف به «ناينمار»، در مناطق جنوبي هند به رشد و توسعۀ قابل توجهي دست يافت؛ از اين‌رو اين دوره نقطۀ عطفي براي آيين شيواپرستي به شمار مي‌آيد. ريشۀ بسياري از مفاهيم اساسي الهياتي و فلسفي تفكر شيوايي را مي‌توان در سروده‌هاي فراوان برجاي‌مانده از «ناينمار»ها يافت؛ از جمله اين مباحث، الوهيّت و رويكرد آنان به خداوند است. مفهوم الوهيّت و بسياري از مسائل ذيل آن در دين هندو (با وجود پژوهش‌هايي كه در اين حوزه انجام شده است) هنوز چندان شناخته‌شده نيست. بنابراين جستجو در سروده‌هاي اين قدّيسان و ديدگاه‌هاي آنان به مسائلي چون مفهوم خدا، وجوه تشبيهي و تنزيهي خداوند، توحيد، قديم‌بودن خداوند، فيض و عنايت پروردگار، موضوعي قابل توجه و درخور بررسي است و هدف اصلي اين نوشتار نيز مي‌باشد. در اين رهگذر با تحليل سروده‌هاي اين قدّيسان، به مباحث مطرح‌شدۀ فوق پرداخته خواهد شد.