نقش آمريكا در نوسازي افغانستان (۲۰۲۱-۲۰۰۱م)

نظريه‌پردازان مكتب نوسازي معتقدند كه افزايش روابط ميان كشورهاي جهان سوم با جهان اول و نيز الگوگيري از كشورهاي جهان اول به نوسازي و توسعه كشورهاي جهان سوم كمك خواهد كرد. بااين‌حال، سوال اصلي تحقيق حاضر اين است كه نقش آمريكا و متحدانش طي دو دهه (۲۰۲۱-۲۰۰۱) در نوسازي و توسعه افغانستان چيست؟ اين تحقيق ازنظر هدف، بنيادي و ازنظر منابع، اسنادي و در زمره تحقيقات كيفي است. پارادايم نظري اين تحقيق، مجموعه نظريات مكتب نوسازي است. جامعه هدف تحقيق؛ نظريه‌ها، گزارش‌ها، پژوهش‌ها و اسناد و مدارك مرتبط با كم‌وكيف حضور آمريكا در افغانستان است كه با مرور نظام‌مند و درراستاي پاسخ به سوال اصلي و با تكنيك تحليل مضمون انجام شده است. يافته‌هاي تحقيق حاضر نشان مي‌دهد كه هزينه‌كرد صدها ميليارد دلاري آمريكا و وارد كردن نيروي انساني و دانش غربي در زمين افغانستان به نوسازي اين كشور منتج نشده است، زيرا ناامني، فقر، فساد و اعتياد در افغانستان افزايش يافته و دسترسي مردم به خدمات آموزشي، درماني، برق و آب آشاميدني به كمتر از ۵۰ درصد رسيده و نيز اعتماد و مشاركت مردم در روندهاي سياسي كمتر از ۱۰ درصد بوده است. در نتيجه‌گيري نهايي مي‌توان اذعان كرد كه الگوگيري و رابطه كشورهاي توسعه‌نيافته با كشورهاي جهان اول، الزاماً به توسعه كشورهاي عقب‌مانده منجر نمي‌شود و نظريات مكتب نوسازي در همه‌ جوامع كفايت نظري ندارد.