شناسايي و اولويت ‌بندي راه‎ كارهاي سازگاري با كم‌ آبي با بهره‌گيري از روش ‎هاي تحليل سلسله مراتبي و تاپسيس (مطالعه موردي استان بوشهر)

يكي از مهم‌ترين رويكردهاي سال هاي اخير حكمراني در حوزه آب، گذار از سياست هاي مقابله با خشكسالي به سازگاري با كم آبي است. مهار عواقب ناشي از خشك‎سالي و سازگاري با كم آبي مستلزم اعمال مديريت كاربردي و اتخاذ سياست هاي صحيح در حوزه تقاضا و نحوه مصرف است. انتخاب روش مناسب براي سازگاري با كم آبي به‎علت وجود پارامترها و عوامل تأثيرگذار متنوع به‌عنوان يكي از مسائل پيچيده مطرح است. در اين پژوهش ضمن مطالعه وضعيت منابع و مصارف آبي استان بوشهر و شناسايي راه‎كارهاي سازگاري با كم آبي در استان و معيارهاي مؤثر بر آن، يك روش تصميم گيري جامع نيز ارائه شد. نخست معيارهاي مؤثر بر راه‎كارهاي سازگاري با كم آبي شناسايي و با استفاده از تحليل سلسله مراتبي اولويت‌بندي شدند. سپس با استفاده از تكنيك تاپسيس، راه‎كارها رتبه بندي شدند. جامعه آماري پژوهش كارشناسان و روساي ادارات شركت هاي آب و فاضلاب و آب منطقه اي هستند كه 40 نفر از كارشناسان مربوطه به‌صورت تصادفي انتخاب و مورد بررسي قرارگرفتند. مطابق با يافته‎هاي پژوهش، توسعه سامانه هاي نمك زدايي و آب‎شيرين كن ها، مديريت مصرف و كاهش هدررفت آب و اجراي پروژه هاي اضطراري تأمين و مديريت مصرف آب شهرها و روستاها به‌عنوان سه راه‎كار حائز اهميت در سازگاري با كم آبي شناسايي شدند.