اثر تغذيه نشاسته و پروتكسين بر ميزان مصرف غذا، اندازه و تلفات جمعيت زنبورهاي عسل

اين پژوهش جهت بررسي اثر تغذيه سطوح مختلف نشاسته و پروبيوتيك پروتكسين بر ميزان مصرف غذا، اندازه و تلفات جمعيت زنبورهاي عسل در شرايط طبيعي و آزمايشگاهي انجام شد. در آزمايش اول تعداد 36 كندو به طور تصادفي در شش گروه يكسان قرار گرفته و يكي از جيره هاي زير را دريافت كردند. گروه اول جيره پايه (C)، گروه دوم جيره پايه حاوي يك گرم بر ليتر پروتكسين (P)، گروه سوم جيره پايه حاوي 10% نشاسته (S10)، گروه چهارم جيره پايه حاوي 20% نشاسته (S20)، گروه پنجم جيره پايه حاوي 10% نشاسته و يك گرم بر ليتر پروتكسين (S10P) و گروه ششم جيره پايه حاوي 20% نشاسته و يك گرم بر ليتر پروتكسين (S20P) دريافت كردند. در آزمايش دوم قاب هاي حاوي لاروهايي هچ نشده به مدت 21 روز در داخل انكوباتور قرار داده شدند و پس از هچ شدن، با استفاده از جيره هاي اشاره شده تغذيه شدند. در آزمايش اول جمعيت نوزاد و جمعيت كندو قبل و پس از زمستان و ميزان مصرف غذا ارزيابي شد. در آزمايش دوم ميزان مصرف شربت شكر، خمير قندي و ميزان تلفات زنبورها در طول دوره نگه داري در قفس اندازه گيري شد. نتايج آزمايش اول نشان داد كه گروه S20P بيش ترين ميزان مصرف غذا و تخم ريزي را نسبت به ساير گروه هاي تيماري داشته است (P≤0/05). هم چنين مصرف غذا در تيماهاي S20P و S10P نسبت به تيمارهاي S20 و  S10 از نظر آماري تفاوت معني داري داشته است (P≤0/05). مصرف تجمعي شربت شكر در طول دوره، در گروه هاي S10P و S20P نسبت به گروه شاهد بيش تر بود (P≤0/05) هم چنين تلفات زنبورها در هفته سوم و تلفات تجمعي (مجموع تلفات هفته اول تا سوم) در گروه S20P كم ترين ميزان بوده و با گروه S20 تفاوت معني دار ايجاد كرده است (P≤0/05). بنابراين بر اساس نتايج اين آزمايش به نظر مي رسد استفاده از پروبيوتيك پروتكسين سبب بهبود مصرف خوراك و در نتيجه كاهش تلفات زنبورهاي عسل مي گردد.