مقايسه ديدگاه ابن‌سينا و اپيكوريان درخصوص رابطه لذت و سعادت

مسئله پژوهش در اين مقاله تبيين جايگاه لذت و سعادت و نسبت آن‌ها نزد ابن‌سينا و اپيكور و بررسي تطبيقي مفاهيم مذكور در سنت فكري دو متفكر است. در پي‌گيري اين مقصود برمبناي روش توصيفي‌ـ تحليلي و استفاده از منابع كتابخانه‌‌اي، با محوريت لذت برتر و تعبير كليديِ «درمان چهاربخشي»، رهيافت اپيكوريان به لذت و سعادت تبيين‌شده و ابعاد گوناگون لذت‌گرايي و اصالت حس نزد آن‌ها تشريح‌شده‌است. درواقع اپيكوريان اهداف اصلي نظريه‌ي اخلاقي را توصيف ماهيت سعادت و ترسيم روش‌هايي مي‌دانند كه شخص از طريق آن‌ها به سعادت دست‌مي‌يابد. همچنين لذت برتر و انواع سعادت در سنت سينوي باتكيه‌بر فرجام‌گرايي ابن‌سينا و تمركز بر مفهوم ادراك، تشريح‌شده‌است. ابن‌سينا بحث سعادت را با مقوله‌ي انواع لذت گره‌زده‌است. درنهايت ازآنجايي‌كه اپيكور و ابن‌سينا برمبناي جهان‌‌بيني متفاوت، مفهوم منحصربه‌فرد خود را از لذت و سعادت ارائه‌داده‌اند، تحليل تطبيقي برمبناي فضيلت‌محوري، ادراك و... صورت‌بندي شده‌است؛ چرا كه يكي از جنبه‌هاي مهم فلسفه‌ي اپيكور و ابن‌سينا، نقش محوري اخلاق و فضيلت در جست‌وجوي سعادت بوده‌است. نوشتار حاضر برمبناي نكات مذكور، مقايسه ديدگاه اپيكوريان و ابن‌سينا را دنبال‌كرده‌است.