ارتباط تنش اخلاقي با تاب آوري و فرسودگي شغلي پرستاران

زمينه و هدف: پرستاران بنا به اقتضاي حرفه اي خود همواره در معرض موقعيت هاي باليني تنش زا مانند بحران همه‌گيري كوويد-19 هستند كه اين مي تواند موجب تنش اخلاقي شده و بر تاب آوري پرستاران تأثير گذارد و باعث فرسودگي شغلي آن ها شود. لذا اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط تنش اخلاقي با تاب آوري و فرسودگي شغلي پرستاران انجام گرفته است. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي- مقطعي، تعداد 188 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي شهر بيرجند در سال 1401-1400 با روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار جمع آوري اطلاعات در اين پژوهش پرسشنامه‌هاي اطلاعات جمعيت‌شناختي، تنش اخلاقي، تاب آوري Davidson و فرسودگي شغلي Maslach بود. تجزيه و تحليل داده‌ها در نرم افزار SPSS نسخه 21 و با استفاده از آمارهاي توصيفي و استنباطي صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد، در پرستاران مورد مطالعه تنش اخلاقي پايين (59/12±28/30)، تاب‌آوري بالا (44/13±70/63) و فرسودگي شغلي نيز بالا (30/12±98/54) بوده است. بين تنش اخلاقي با فرسودگي شغلي ارتباط مستقيم و معنادار و با تاب آوري ارتباط معكوس ضعيف و معناداري مشاهده شد (001/0 p). نتيجه‌گيري: با توجه به ارتباط معنادار بين تنش اخلاقي با تاب‌آوري و فرسودگي شغلي، پيشنهاد مي‌شود سياست‌گذاران تمهيداتي براي افزايش تاب‌آوري كه منجر به كاهش تنش اخلاقي و فرسودگي شغلي مي‌شود، تدارك ببينند.