سنجش عوامل موثر بر سرمايه‌گذاري در ارزهاي ديجيتال در بين فعالين اقتصادي ايراني

ارز ديجيتال به عنوان يك واحد پولي يا واسطه تبادل بر پايه اينترنت است كه ويژگي‌هايي مشابه با پول فيزيكي را دارد، اما تراكنش‌هاي انتقال سرمايه را به صورت آني و بدون مرز انجام مي‌دهد. ماهيت پول بر اساس مفاهيم اقتصاد ديجيتال و تجارت الكترونيك از حالت فيزيكي به ديجيتال تبديل شده و واحدهاي جديد ارزهاي ديجيتال مدل‌‌هاي تجارت را دگرگون و تغييرات بنيادي را ايجاد نموده است. با توجه به اين حجم از معاملات مربوط به رمزارزها و تسخير بازارهاي مالي توسط اين پديده، لزوم مطالعه و بررسي عميق اين موضوع لازم و مبرهن به نظر مي‌‌رسد. هدف اصلي اين پژوهش بررسي نگرش به سرمايه‌گذاري در رمزارزها از ديدگاه كنشگران اقتصادي ايراني در شبكه‌هاي مجازي مي‌‌باشد. پژوهش حاضر كيفي و با رويكرد تحليل مضمون مي‌‌باشد. واحد مطالعه اين پژوهش شامل فعالان و سرمايه‌‌گذاران حوزه رمزارزها، متخصصان رشته‌‌هاي اقتصاد، بانكداري، مديريت، بورس، جامعه‌‌شناسي، حسابداري، حقوق و رشته‌‌هاي مرتبط، اعضاي هيئت‌‌علمي دانشگاه‌‌ها و متخصصان و كارشناسان فعال در اين حوزه مي‌‌باشد كه به تعداد 17 نفر و از طريق روش نمونه‌‌گيري قضاوتي انتخاب شدند. يافته‌‌هاي پژوهش نشان مي‌‌دهد كه رمزارزها به علت سرعت و كارايي بالا در پرداخت، به خصوص پرداخت‌‌هاي برون‌‌ كشوري، امنيت تبادلات ارزي و حذف هزينه‌‌هاي عملياتي اضافي كه توسط نهادهاي واسط دريافت مي‌‌شود، اهميت زيادي در مبادلات اقتصادي در سطح خُرد و كلان دارد. در تحقيق حاضر گردآوري داده‌‌ها با استفاده از مصاحبه نيمه‌‌ساختاريافته انجام شد. تعداد كدهاي استخراج شده اوليه 1535 كد بودد كه در مرحله بعدي به 113 كد تبديل و در مرحله كدگذاري ثانويه (محوري) به 38 كد فرعي و در مرحله كدگذاري گزينشي به 7 كد اصلي تبديل شدند كه عبارتند از: عوامل اجتماعي (4 شاخص)، عوامل اقتصاي (5 شاخص)، عوامل سياسي (4 شاخص)، عوامل شخصي (11 شاخص)، عوامل فرهنگي (4 شاخص)، عوامل فني (4 شاخص) و عوامل مديريتي (6 شاخص).