اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودانتقادي و انتظارات زناشويي بدبينانه در دختران كمال‌گراي روان‌رنجور: يك مطالعه‌ آزمايشي تك موردي

مقدمه: هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودانتقادي و انتظارات زناشويي بدبينانه در دختران كمال‌گراي روان‌رنجور بود.روش: جامعه‌آماري پژوهش دختران كمال‌گراي روانجور مراجعه‌كننده به برخي مراكز مشاوره‌ شهر اهواز در سال 1401 بود. نمونه‌اي شامل 5 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند و كسب حداقل نمره‌خط برش145 در آزمون كمال‌گرايي روان‌رنجور انتخاب شدند. اين مطالعه از نوع طرح شبه آزمايشي تك موردي از نوع خط پايه چندگانه همزمان بود. درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در 11 جلسه 90 دقيقه‌اي اجرا شد. مشاركت‌كنندگان مقياس سطوح خودانتقادي و انتظارات زناشويي را تكميل نمودند.نتايج: داده‌ها در سه مرحله خط پايه، درمان و پيگيري جمع‌آوري و به روش شاخص تغيير پايا، درصد بهبودي و ترسيم ديداري تحليل شدند. نتايج درصد بهبودي نشان داد، آزمودني‌ها در مرحله‌ درمان در متغير خودانتقادي (21.42) و در متغير انتظارات زناشويي بدبينانه (18.23) و در مرحله‌پيگيري در متغير خودانتقادي (51.68) و در متغير انتظارات زناشويي بدبينانه (24.86) بهبود پيدا كردند. هم‌چنين شاخص تغيير پاياي هر دو متغير در مرحله‌ پس از درمان و پيگيري معني‌دار (1.96 z= و سطح معني‌داري 0.05) بود.بحث و نتيجه‌گيري: بنابراين، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد از طريق افزايش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي، باعث كاهش خودانتقادي و انتظارات زناشويي بدبينانه در دختران كمال‌گراي روان‌رنجور ‌مي‌شود.