ارزيابي حين اجراي قانون حمايت از خانواده و جواني جمعيت با استفاده از رهيافت مميزي اجتماعي .

رهيافت مميزي اجتماعي ذيل حوزه ارزيابي حين اجرا و پايش سياست مطرح شده‌ است. در اين رهيافت، دو مؤلفه ورودي‌ها و فرايندهاي سياستي شامل مفهوم انحراف و تبديل منابع وجود دارد. پژوهش حاضر تأثير سياست‌هاي قانون حمايت از خانواده و جواني جمعيت بر نگرش و تمايل به فرزندآوري را طبق اين رهيافت ارزيابي مي‌كند. نتايج اين ارزيابي كه از بكارگيري روش تحقيق كيفي و مصاحبه با مخاطبان قانون به دست آمد، نشان مي‌دهد؛ ذيل ورودي‌هاي نامناسب سياستي، مؤلفه‌هاي كافي‌نبودن مشوق‌ها در مقايسه با شرايط اقتصادي، دربرنگرفتن نيازهاي اساسي فرزندآوري و محتواي ناكارآمد سياست‌هاي فرهنگي موجب كاهش تأثيرات سياست شده‌ است. ذيل فرايندهاي سياستي به دليل برخورد سليقه‌اي دستگاه‌هاي مجري، انحراف از منابع و تبديل منابع بدليل رفتار منفي در مقابل اعطاي تسهيلات رخ داده‌است. علاوه بر اين، عدم اعتماد به مشوق‌هاي دولتي و عدم ارائه راه‌حل و سياست كارآمد در مقابل پيچيدگي‌ها و شرايط ساختاري دستگاه‌ها و نهادهاي اجرايي منجر به كاهش تأثير قانون بر جامعه هدف شده است.