اثربخشي درمان با اسب بر مهارت هاي ارتباطي، اجتماعي و رفتارهاي كليشه اي كودكان طيف اوتيسم

هدف: هدف از پژوهش حاضر، اثربخشي درمان با اسب بر نشانگان كودكان طيف اوتيسم بود. روش: جامعه آماري در اين پژوهش شامل كودكان درخودمانده اي مي باشد كه در مراكز توانبخشي شهر تبريز در سال تحصيلي ٩٨-٩٧ بعنوان اوتيسم تشخيص داده شده بودند. بدين منظور با به كارگيري روش نيمه آزمايشي و طرح پژوهشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه، تعداد ٢٠ كودك در ٢ گروه (يك گروه آزمايش و يك گروه كنترل) قرار داده شدند؛ اين ٢ گروه شامل كودكاني بودند كه باتوجه به پرسشنامه ي گيليام، داراي مشكلات رفتاري تشخيص داده شده بودند؛ گروه آزمايش اول به كمك اسب آموزش داده شدند و گروه كنترل تحت هيچ آموزشي، قرار نگرفتند. در نهايت داده هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره (MANCOVA )تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد استفاده از اسب در بهبود مهارت هاي ارتباطي كودكان با اختلال درخودماندگي موثر نيست. كاربرد اسب با اندازه اثر ٠/٣٧ ميزان مهارت هاي اجتماعي كودكان با اختلال درخودماندگي را افزايش ميدهد. روش استفاده از اسب با اندازه اثر ٠/٣٨ بر ميزان رفتارهاي كليشه اي كودكان با اختلال درخودماندگي مؤثر است. نتيجه گيري: با توجه به اين كه كودكان اتيستيك اغلب تعاملات با اشياء را بر تعاملات با افراد ترجيح داده و به حضور مخلوقات زنده غير انساني پاسخ مثبت نشان مي دهند بنابراين تاثيرات مثبت اين روش درماني بر كودكان طيف اوتيسم قابل تبيين است.