اثربخشي آموزش فرزند‌پروري با رويكرد پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني و تنظيم رفتاري هيجان مادران دانش‌آموزان داراي اختلال كم‌توجهي/ بيش‌فعالي

هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش فرزند پروري با رويكرد پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني و تنظيم رفتاري هيجان مادران دانش آموزان داراي اختلال كم توجهي/ بيش فعالي بود. روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري، شامل تمام مادران دانش آموزان دختر 8 تا 10 سال داراي اختلال كم توجهي بيش فعالي بود كه در سال تحصيلي 1402-1401 در مدارس ابتدايي شهر اصفهان مشغول به تحصيل بودند. براي انتخاب نمونه از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي استفاده شد و مادران 30 كودك به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايش طي 10 جلسه 90 دقيقه اي مداخله فرزند پروري با رويكرد پذيرش و تعهد را دريافت كرد. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه كانرز فرم والد (CPRS)، پرسشنامه تحمل پريشاني (DTS) و پرسشنامه تنظيم رفتاري هيجان (BERQ) استفاده شد. با استفاده از مدل آماري تحليل كوواريانس تك متغيري و تحليل كوواريانس چندمتغيري داده‌ها تحليل شد و نتايج نشان داد كه مداخله فرزند پروري مبتني بر پذيرش و تعهد بر افزايش تحمل پريشاني و مؤلفه هاي آن و سه مؤلفه تنظيم رفتاري هيجان شامل اقدام به كارهاي ديگر، رويارويي فعال و جستجوي حمايت اجتماعي و كاهش كناره گيري و ناديده گرفتن تأثير معنادار دارد. بر اساس نتايج مي توان گفت مداخلات مبتني بر پذيرش و تعهد در بهبود سلامت رواني اين گروه از مادران نتايج اثربخشي داشت.