اثربخشي بازي درماني شناختي رفتاري بر نارسايي توجه و پرخاشگري كودكان با اختلال كم توجهي- بيش‌فعالي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي بازي درماني شناختي رفتاري بر نارسايي توجه و پرخاشگري كودكان با اختلال كم توجهي/ بيش فعالي بود. روش پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي داراي طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل 60 نفر از كودكان با اختلال كم توجهي/ بيش فعالي بودند (45 پسر و 15 دختر) كه در مركز كاردرماني نگاه نوين در منطقه 12 شهر تهران در سال 1402 توسط روانسنج و روانشناس تشخيص رسمي گرفته بودند. تعداد 30 نفر از اين كودكان (10 دختر و 20 پسر) با روش نمونه گيري در دسترس، به عنوان نمونه انتخاب شدند. كودكان به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار سنجش مقياس درجه‌بندي كانرز والدين (CPRS) و پرسشنامه پرخاشگري كودكان نلسون و فينچ (CIA) بود. گروه آزمايش به مدت 10 جلسه 45 دقيقه‌اي برنامه مداخله‌اي اثربخشي بازي درماني شناختي رفتاري را دريافت كردند، در حاليكه گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. تجزيه و تحليل داده ها توسط نرم افزار SPSS-24 و با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي و تحليل كواريانس انجام شد. نتايج نشان داد كه برنامه مداخله‌اي اثربخشي بازي درماني شناختي رفتاري بر نارسايي توجه (F124=15.651, P 0/01) و  پرخاشگري كه شامل خرده مقياس‌هاي ناكامي (F124=14.501, P 0/01) پرخاشگري بدني (F124=14.711, P 0/01)، روابط با همسالان (F124=180476, P 0/01) و روابط با مراجع قدرت (F124=7.953, P 0/01) بود تأثير معنادار داشت. يافته‌هاي پژوهش بيانگر اين بودند كه درمانگران مي‌توانند با قرار دادن بازي درماني شناختي رفتاري در برنامه‌هاي آموزشي كودكان با اختلال كم‌توجهي/ بيش‌فعالي زمينه را براي بهبود نارسايي توجه و پرخاشگري اين كودكان فراهم سازند.