اثربخشي طرحواره درماني بر طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه در مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني

پژوهش حاضر باهدف اثربخشي طرحواره درماني بر طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه در مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني در شهرستان قدس انجام شد. اين مطالعه از نوع تحقيقات نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل اجرا شد. جامعه آماري اين تحقيق شامل كليه مادران دانش‌آموزان كم‌توان ذهني شهرستان قدس در سال تحصيلي 1401-1402 بود كه از بين آن‌ها به روش نمونه‌گيري دردسترس ۳۰ نفر انتخاب شد و به‌صورت تصادفي در ۲ گروه ۱۵ نفره آزمايش و كنترل قرار گرفتند. پرسشنامه طرحواره يانگ (YSQ-SF) به‌عنوان پيش‌آزمون توسط هر دو گروه تكميل شده سپس گروه آزمايش ۱۲ جلسه طرحواره درماني را دريافت نمودند و گروه كنترل برنامه عادي روزانه خود را گذراند. سپس از هر دو گروه پس‌آزمون به عمل آمد و داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي (شاخص‌هاي گرايش مركزي و پراكندگي) و استنباطي (تحليل كوواريانس) در برنامه SPSS نسخه ۲۲ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه طرحواره درماني بر كاهش طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه (P 0/001 , η=0/628) تأثير مثبت و معناداري داشتند. به‌كارگيري طرحواره درماني به‌عنوان يك درمان مؤثر مي‌تواند بر كاهش و تعديل طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه مادران داراي فرزند كم‌توان ذهني تأثير گذاشته و بر بهبود وضعيت رواني و زندگي روزمره آن‌ها كمك كند.