اثربخشي طرحواره درماني بر خودانتقادي و خودتنظيمي هيجاني زنان افسرده

هدف پژوهش حاضر اثربخشي طرحواره درماني بر خودانتقادي و خودتنظيمي هيجاني زنان افسرده بود. طرح پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر زنان افسرده در سال 1399 در شهر تهران بودند كه به يكي از سه مركز مشاوره و خدمات روان‌شناختي در زمستان مراجعه كرده بودند كه از ميان آن‌ها تعداد 30 نفر با توجه به مصاحبه ساختار يافته بر مبناي راهنماي تشخيصي و آماري اختلال‌هاي رواني و نمره‌هاي بالاي 11 در آزمون افسردگي بك به صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شده و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از مقياس افسردگي بك (2001)، مقياس خودانتقادي تامپسون و زاروف (2004) و پرسشنامه خودتنظيمي هيجاني بوفارد (1998) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره با نرم افزار SPSS.21 انجام گرفت. نتايج پژوهش نشان داد كه طرحواره درماني بر خودانتقادي و خودتنظيمي هيجاني در زنان داراي اختلال افسرده تأثير دارد و خودانتقادي را به طور معناداري كاهش داده و خودتنظيمي هيجاني را افزايش مي‌دهد. بنابراين توجه به طرحواره درماني نقش مهمي در كاهش خودانتقادي و بهبود خودتنظيمي هيجاني زنان داراي اختلال افسرده دارد.