تحليل انتقادي امامت در فرقه گنابادي با محوريت نقش قطب

اعتقاد به امامت دوازده معصوم (عليهم السلام) در عقيده‌ي صوفي گنابادي، مسئله‌اي قطعي و يقيني است. آن‌ها امامت را زمام دين و نظام مسلمين و اصل اساس اسلام مي‌دانند. اما آنچه در منظر اين فرقه بيشترين نمود را دارد إغراق بيش از حدي است كه در خصوص مقام قطب و شيخ فرقه مي‌شود. آن‌ها با بيان مواردي همچون زبان لاهوتي فهم كردن، اشاره غيبي شدن، مأموريت الهي در تعيين جانشين داشتن، تخلف از فرمان قطب را استكبار از حق دانستن و مواردي از اين قبيل، قطب فرقه را هم رديف و هم شأن با امام معصوم قرار مي‌دهند. به گونه‌اي كه بدون وجود قطب يا شيخ فرقه، حجت الهي بر بندگان تمام نشده و هدايت واقعي محقق نمي‌شود. در حالي كه اين‌گونه تعابير و عبارات، از شئونات وابسته به امام معصوم است و به كارگيري اين تعابير درباره‌ي أقطاب فرقه كه افراد عادي و غير معصوم هستند، نشانه انحراف از مباني اعتقادي شيعه اماميه است. ارتباط با عالم غيب پديده‌اي است كه پذيرش آن جز با دليل قطعي و يقيني پسنديده نمي‌باشد و صرف ادعاي بدون مدرك نيز قابليت پذيرش ندارد.مقاله مورد نظر با عنايت به مباني كلامي شيعه اماميه به نقد و تحليل ديدگاه صوفي گنابادي در اين مسئله مي‌پردازد. و روش به كار رفته در آن روش توصيفي-تحليلي است.