مقايسۀ اثر تمرين تناوبي شديد و فعاليت در محيط غني‌سازي‌شدۀ حركتي بر بيان پروتئين‌هاي لپتين و عامل نروتروفيك مشتق از مغز در بافت هيپوكامپ موش‌هاي صحرايي مبتلا به آلزايمر

مقدمه: تأثير نوع فعاليت ورزشي بر برخي سازوكار‌هاي شناختي در بيماران مبتلا به آلزايمر (AD) هنوز به‌خوبي شناخته نشده است. ازاين‌رو هدف تحقيق حاضر مقايسۀ اثر تمرين تناوبي شديد (HIIT) و تمرين در محيط غني‌سازي‌شده‌ حركتي (MEEA) بر بيان پروتئين‌هاي لپتين و عامل تغذيه‌كننده‌ مشتق از مغز (BDNF) در بافت هيپوكامپ موش‌هاي صحرايي مبتلا به آلزايمر بود.روش پژوهش: در اين تحقيق تجربي 24 سر موش صحرايي مبتلا به AD به گروه‌هاي 1. كنترل AD، 2. گروه HIIT و 3. گروه MEEA تقسيم شدند. گروه شم (Sh) براي بررسي اثر جراحي و تزريق سالين و گروه كنترل سالم (HC) براي بررسي اثر القاي AD در نظر گرفته شد. گروه HIIT به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته و هر جلسه در 9 تناوب 90 ثانيه‌اي با شدت 85 درصد سرعت بيشينه به تمرين پرداختند و گروه تمرين MEEA در قفس‌هاي ويژه‌ غني‌شده‌ حركتي قرار گرفتند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون آناليز واريانس يكراهه همراه با آزمون تعقيبي توكي استفاده شد (P≤0.05).يافته‌ها: نتايج نشان داد در گروه AD، سطوح BDNF (P=0.001) پايين‌تر و سطوح لپتين (P=0.001) بالاتر از گروه HC بود. در گروه HIIT سطوح لپتين (P=0.005) پايين‌تر و سطوح BDNF(P=0.019) بالاتر از گروه AD بود. اختلاف معناداري در لپتين(P=0.72) و BDNF(P=0.65) بين دو گروه تمريني مشاهده نشد نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد HIIT و MEEA هر دو در بهبود نروتروفين‌ها و سوخت‌وساز هيپوكامپ مؤثرند، اما تأثير تمرين تناوبي شديد به‌دليل سازگاري ناشي از فعاليت ورزشي مطلوب‌تر است.