شناخت و ارزيابي مؤلفه‌هاي مؤثر در رضايتمندي براساس رويكرد پديدارشناسي در باغ موزۀ دفاع مقدس تهران

معماري تنها خلق فضايي براي زيستن و برقراركنندۀ ارتباطات، تناسبات و نيازهايي اين‌چنيني نيست. فضاي معماري بايد حسي را منتقل و انسان را درگير خاطرات و روياپردازي كند تا مخاطب خود را به انديشيدن وادارد. صرفاً بنايي كه داراي جداره، كف و سقف باشد و روح و اتمسفري در آن مستولي نباشد برآورده‌كنندۀ نياز و احساسات آدمي نيست. بنابراين، ضروري است فضاهايي كه اين اتمسفر را پديد مي‌آورند براي همراهي و هم‌‌آوايي دوجانبه ميان انسان و محيط و همچنين پاسخ‌گويي به همۀ احتياجات انساني ايجاد شودن؛ بدين‌منظور مي‌توان از مسير پديدارشناسانه براي رسيدن به اين مقصود بهره برد. پديدارشناسي روشي در معماري است كه به همۀ حواس و ادراكات انساني براي رسيدن به ساحتي معمارانه مي‌پردازد. در اين پژوهش، ابتدا به مطالعۀ پيشينۀ تحقيق و مباني نظري پرداخته شده و از دل آن‌‌ها چهارچوب نظري تحقيق به‌دست آمده است. داده‌هاي پژوهش حاضر به روش تركيبي كمّي ـ كيفي تجزيه‌ و تحليل  شده است. در روش كمّي، با توجه به فرضيات تحقيق و مؤلفه‌‌ها و متغير‌هاي مد‌نظر، پرسش‌نامه تهيه شده و داده‌هاي به‌دست‌آمده با حجم نمونۀ 331 نفر ازطريق نرم‌افزار اس‌پي‌اس‌اس و روش آزمون فريدمن ارزيابي شده است. در روش كيفي، تجزيه‌ و تحليل  داده‌‌ها با بهره‌گيري از نرم‌افزار ميك‌مك و تحليل ماتريس تأثيرات متقاطع انجام شده است. نتايج حاصله نشان مي‌‌دهند كه عوامل مرتبط با دستۀ «برجاي‌بودگي يا باشيدن» بيشترين تأثير را در رضايتمندي بازديدكنندگان دارد و سپس عوامل مربوط به «ناب‌آگاهي» و «تن و حواس» به‌ترتيب در اولويت‌هاي بعدي قرار دارند.