مقايسه اثر ضد ميكروبي عصاره دانه انار با وارنيش فلورايد MI و اثرهاي سينرژيسم آن ها بر باكتري هاي پوسيدگي زاي دندان (استرپتوكوكوس موتانس و لاكتوباسيلوس اسيدوفيلوس) در شرايط آزمايشگاهي

سابقه و هدف: خواص ضد باكتريايي انار در مطالعات متعددي بررسي شده است. هدف از اين مطالعه مقايسه اثر ضد ميكروبي عصاره دانه انار (PSE: Pomegranate Seed Extract) با وارنيش فلورايد MI و نيز بررسي اثر سينرژيسم آن‌ها بر باكتري‌هاي پوسيدگي‌زاي دهاني استرپتوكوكوس موتانس و لاكتوباسيلوس اسيدوفيلوس بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه in-vitro، از تست‌هاي ديسك آگار ديفيوژن (قطر هاله عدم رشد) و ميكروبراث دايلوشن براي بررسي خواص ضد باكتريايي و حداقل غلظت مهاري (MIC) و كشندگي (MBC) تركيبات استفاده شد. فعاليت ضد باكتريايي عصاره‌هاي متانولي در 5 گروه PSE، PSE و وارنيش، وارنيش MI، كنترل مثبت (آمپي‌سيلين و اريتروماسين) و كنترل منفي (سرم فيزيولوژيك استريل) بررسي شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 تحليل شدند. يافته‌ها: بيش‌ترين قطر هاله مهار رشد در استرپتوكوكوس موتانس و لاكتوباسيلوس اسيدوفيلوس به ترتيب در تركيب دو عصاره ((mm) 0/22±12/0) و وارنيش ((mm) 0/22±12/1) بود و نيز كم‌ترين قطر هاله‌ها در PSE به ثبت رسيد (به ترتيب (mm) 0/0±8/1 و (mm) 0/5±4/1). وارنيش كم‌ترين MIC و MBC را در هر دو گونه باكتريايي به ثبت رساند. در مهار رشد استرپتوكوكوس موتانس، PSE و وارنيش عملكردي مشابه داشتند (P=0/588)؛ در حالي كه اثرهاي سينرژيستي چشمگيري در استفاده هم‌زمان از دو عصاره مشاهده شد (0/05 P). استنتاج: وارنيش نسبت به ساير گروه‌هاي مورد مطالعه داراي اثرهاي سودمندتري بود و براي مهار رشد دو گونه باكتريايي به غلظت كم‌تري از آن نياز است. با اين حال مي‌توان از غلظت‌هاي بالاي PSE، با و بدون وارنيش فلورايد در برابر استرپتوكوكوس موتانس بهره برد.