بررسي نقش ديپلماسي نظامي در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران

هدف پژوهش حاضر بررسي سياست هاي نظامي اتحاذ شده از سوي ايران در قبال شكل نويني از ديپلماسي به نام ديپلماسي نظامي و تاثير آن بر سياست خارجي ايران است. مي پردازد. روش پژوهش توصيفي- تحليلي بوده و نتايج حاكي از آن است كه با توجه به اينكه ديپلماسي نظامي، شيوه نوين ارائه توان نظامي براي پرهيز از درگيري، افزايش بازدارندگي و ابزاري در دست كارگزاران سياست خارجي دولت ها به منظور افزايش قدرت چانه زني و توانمندسازي آن است، اتخاذ چنين رويكردي از سوي جمهوري اسلامي ايران، سبب افزايش توانمندي اين كشور در پيگيري اهداف سياست خارجي و پيرو آن، افزايش قدرت- امنيت و نقش آن در عرصه تحولات منطقه اي مي شود.