نشانه‌شناسي مفهوم عشق در اشعار عبدالعظيم فنجان بر اساس الگوي سه‌وجهي نشانۀ پيرس

نشانه‌شناسي به عنوان يكي از شيوه‌هاي نقد ادبي در ادبيات نوين جايگاه ويژه‌اي به خود اختصاص داده است و بررسي نشانه‌هاي زباني ابعاد تازه و نامكشوفي از دنياي درون متن را براي خواننده بازگو مي‌كند. يكي از نظريه‌پردازان مشهور در نشانه‌شناسي چارلز سندرس پيرس آمريكايي است كه با رد دوجهي بودن ساختار نشانه و ارائۀ الگوي سه وجهي خود براي نشانه به مطالعات نشانه‌شناسي نظم و ترتيب خاصي بخشيد. عبدالعظيم فنجان شاعر نوگراي عراقي كه عشق و مضمون‌هاي عاشقانه جزء اصلي‌ترين اغراض شعري اوست و زبان شعري نوين و استفادۀ هنرمندانۀ وي از نشانه‌هاي زباني باعث تمايز سبك بياني او مي‌شود. پژوهش حاضر مي‌كوشد با روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر الگوي سه وجهي پيرس به بررسي شكل‌گيري نشانه‌هاي سازندۀ مفهوم عشق در شعر عبدالعظيم فنجان بپردازد و نقش سه جزء نشانه يعني بازنمون، موضوع و تفسير را در خلق مضمون‌هاي عاشقانه را نقد و بيان كند. از نتايج پژوهش چنين استنباط مي‌شود كه نشانه‌هاي مربوط به عشق در قالب رمزگان‌هاي زماني، مكاني، بينامتني و محور جانشيني و همنشيني توليد مي‌شوند و بازنمون هركدام از آن‌ها بر اساس مقولۀ اوّليت حالت كيفي و بُعد تصويري و صدايي نشانه را به تصوير مي‌كشد و موضوع بر پايۀ مقولۀ ثانويت بُعد عملي تجربه‌هاي عاطفي شاعر در جهان واقع نشان مي‌دهد و با توجه به مقولۀ ثالثيت تفسير نشانه مفهومي كلّي را بيان مي‌كند كه در تمام ابيات قصيده تنيده شده است.