بررسي رويكرد روانشناختي در اشعار دعبل خزاعي در تطبيق با عنصر عاطفه در نگارگري دوره عباسيان

نقد روان‌شناختي در پي كشف عقده‌هاي روان‌شناختي است كه توسط شاعر يا نويسنده بر روي كاغذ جاري شده، و ميزان تأثيرگذاري اين عقده‌ها‌ را در برخورد با متون اديب بررسي مي كند. همچنين نقد روان‌شناختي مي كوشد تا از ميزان تأثيرگذاري و تأثيرپذيري ادبيات و نحوه نگارش متون رونمايي كند. دعبل خزاعي يكي از مهم ترين شاعران شيعي عصر عباسي است كه از عقده هاي رواني فراواني رنج مي‌برد. بنا بر اهميت موضوع نگارندگان در اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي به دنبال تبيين الگوي روان‌شناختي موجود در زندگي و اشعار اين شاعر هستند. علاوه‌بر آن، در اين پژوهش والايش يا متعالي ساختن، سركوب، حقارت، شيوايي بلاغي آرايه تكرار و تأثير رواني آن و خشم و تهديدي كه خزاعي بر آن چيره شده است، شرح مي‌شود. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه، چون خزاعي مي‌ديد كه حاكمان ستمگر به ناحق حكومت مي‌كنند و اهليت و شايستگي خلافت را ندارند و ثروت مردم را چپاول مي‌كنند و هر جا كه مي‌خواهند با دين بازي مي‌كنند، به همين دليل خشم او شديد و كينه تمام وجودش را فرا گرفت و چون سكوت در برابر اعمال حاكمان را جنايتي بس بزرگ مي دانست، لذا با حمل سلاح خود كه همان هجا بود به دفاع از حقانيت پرداخت و بدين‌وسيله با آن‌ها به مقابله برخاست. به همين دليل حاكمان سعي در صدمه زدن به او داشتند، به‌گونه‌اي كه دعبل نيز گوشه‌گير شد، اما هنگامي كه نظاره‌گر اموري بود كه حاكمان به نام دين انجام مي‌دادند، دست از هجا برنمي داشت.اهداف پژوهش:شناخت آن انگيزه هاي روانيِ اصلي كه دعبل خزاعي را به آغوش تنهايي، بيگانگي و شكايت از همه چيز سوق داد.آشنايي خواننده با تعريف تفاخر و سپس مكانيسم دفاعي، بدبيني، بيگانگي، شكايت و دلتنگي و شواهد آن ها.سوالات پژوهش:نتيجه بدبيني و سركوب جامعه استبدادي و سلطنتي دوره عباسي چيست؟سازوكار رواني دعبل خزاعي براي دفاع از خود، مذهب و اعتقاداتش چيست؟