تبيين ارتباط مباني انسان شناختي و عرفان اسلامي با گزاره‌هاي اخلاقي

پويايي و حركت كه يكي از خصوصيات بارز اخلاق عرفاني است را مي‌توان نتيجۀ مباني انسان‌شناختي و نگرش خاصي دانست كه در اين مكتب اخلاقي نـسبت بـه انـسان وجود دارد. باتوجه‌به فرضيات و سؤالات مندرج، اين تحقيق از جمله تحقيق‌هاي نظري به شمار مي‌آيد كه در جمع‌آوري و تدوين آن از مطالعه اسناد كتابخانه‌اي استفاده شده و تجزيه‌وتحليل اطلاعات نيز به‌صورت تحليل كيفي مي‌باشد. يافته‌ها حاكي از آن است كه اخلاق عرفاني، بستري لازم و كافي را براي طرح گزاره‌هاي اخلاقي و به‌دسـت آوردن بـالاترين آموزه‌هاي اخلاقي، به‌عنوان يكي از رويكردهاي دقيق و عميق اخلاقي با مبـاني انـسان‌شـناختي غني و جامع خود، فراهم آورده است. مباني كه از عرفان عملي در سامان‌دهي اخلاقي برتر و تحليل مسائل اخلاقي و بازسـازي منظومـه كامـل اخلاقي، بهره‌هاي بسيار جسته است. ساختن انساني كه همه صفات اخلاقي شايـسته را بـه بـالاترين نحو ممكن دارا باشد و آنچنان كه در ظاهر حيـات، رشـد و پيـشرفت دارد در بـاطن حيـات هـم حركت صعودي داشته و به هر خوبي به بالاترين وجه آن نائـل گـردد، غايت مباني انسان‌شناختي عرفاني و گزاره‌هاي اخلاقي متأثر از آن است.اهداف پژوهش:تبيين ارتباط مباني انسان‌شناختي عرفان با گزاره‌هاي اخلاقي.معرفي ظرفيت و واقعيت عرفان اسلامي در برخورد با اخلاق.سؤالات پژوهش:مباني انسان‌شناختي عرفاني بر چه ابعادي اشاره دارد؟بين مباني انسان‌شناختي عرفاني سعادت انسان و گزاره‌هاي اخلاقي چه ارتباطي وجود دارد؟