قابليت هاي تصويري داستان گور و گهواره اثر غلامحسين ساعدي در سينماي ايران

مجموعه گور و گهواره از مجموعه داستان‌هاي كوتاه غلامحسين ساعدي است كه در سال ۱۳۴۵ منتشر شده و در سه قطعه كوتاه كه عبارت‌اند از: زنبورك‌خانه، سايه به سايه و آشغال‌دوني به نگارش درآمده است. در داستان‌هاي اين مجموعه پنهاني‌ترين رفتارها و ناگفتني‌ترين سلوك و مادي انسان با قلم و نثري چندان آبرومندانه، بيان مي‌شود. شخصيت‌هاي اين داستان‌ها، آدم‌هاي اسير در چنگال فقر و فساد و فلاكت و محدود در خوشي‌هاي جنسي‌اند. ساعدي كه خود به طبقات و اقشار پايين جامعه تعلق دارد و شاهد مهاجرت فوج‌فوج دهقانان و بيكاران روستا به شهر و سكونت در حلبي‌آبادهاست، در اين مجموعه بر آن است تا با بازنمايي خطرات كمين كرده در سر راه اين مهاجرت‌هاي افسارگسيخته، بتواند مانعي ايجاد كند و دست‌كم اينكه هشداري بدهد. در ادامه به بررسي ساختاري يا ريخت‌شناسي داستان‌هاي اين مجموعه براساس نظريه روايت‌شناسي تزوتان تودوروف پرداخته مي‌شود. اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي و براساس داده‌يابي كتابخانه‌اي صورت گرفته است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه در بررسي تحليل ساختاري داستان‌هاي غلامحسين ساعدي معمولاً فضاي داستان ترس و واهمه، افراد اسير در فقر و فلاكت قرار گرفته‌اند كه در نهايت به تعادلي مي‌رسند.اهداف پژوهش:بررسي قابليت انطباق نظريات جامعه‌شناسي با رمان‌ها و داستان‌هاي غلامحسين ساعدي.بررسي قابليت تصويري داستان گور و گهواره غلامحسين ساعدي در سينماي ايران.سؤالات پژوهش:نظريات جامعه‌شناسي چه ميزان با رمان‌ها و داستان‌هاي غلامحسين ساعدي در عرصه توليد ادبي ايران قابليت انطباق دارد؟قابليت تصويري داستان گور و گهواره غلامحسين ساعدي در سينماي ايران چگونه است؟