قواعد رفتاري اركان اخوانيات در ادب فارسي: با تاكيد بر عناصر تزييني اخوان نگاري خاقاني

يكي از انواع ادب غنايي، اخوانيات است. اخوانيات، نامه‌هاي خصوصي و دوستانه‌اي است كه توسط دبيران و منشيان براي دوستان و آشنايان نوشته يا سروده مي‌شد. نخستين متون اخواني كه پس از اسلام به‌دست ما رسيده است، به قرن پنجم هجري بازمي‌گردد. نثر و نظم  فارسي در گذر زمان و در ادوار مختلف به لحاظ سبك و شيوۀ بيان، تغييرات قابل‌توجهي را به خود ديده است و اين تغييرات در سبك و انشاء و ساختار اخوانيات نيز تأثيرگذار بوده است. اين پژوهش در نظر دارد ساختار اركان اخوانيات منثور و منظوم فارسي را از ميانۀ قرن پنجم تا دورۀ معاصر به اجمال بررسي كرده و سير تطور اركان اصلي و فرعي اخوانيات را مورد ارزيابي قرار دهد. روش انجام كار براساس تحقيقات كتابخانه‌اي صورت گرفته است. نتيجۀ حاصل از اين تحقيق نشان مي‌دهد كه در ساختار اخوانيات منثور و منظوم فارسي ازگذشته تا به امروز تغييرات چشمگيري حاصل شده است. متقدمين به الگوهاي ارائه‌شده بسيار پايبند بوده‌اند و متأخرين تا حدود زيادي خود را از قيدوبند ساختار و اركان نامه‌ها خارج كرده‌اند. همچنين، شاعران در سرودن اخوانيات منظوم به دليل محدوديت‌هاي قالب‌ها و ساختمان شعري الزام كم‌تري به رعايت اركان اصلي و غرعي اخوانيات داشتند.اهداف پژوهش:بررسي ساختار اركان اخوانيات منثور و منظوم فارسي از ميانۀ قرن پنجم تا دورۀ معاص.بررسي سير تطور و تحول در اخوانيات از ميانۀ قرن پنجم تا دورۀ معاصر.سؤالات پژوهش:ساختار اركان اخوانيات منثور و منظوم فارسي از ميانۀ قرن پنجم تا دورۀ معاصر چگونه است؟سير تطور و تحول در اخوانيات از ميانۀ قرن پنجم تا دورۀ معاصر چگونه بوده است؟