اثربخشي طرحواره درماني بر استرس، سازگاري اجتماعي و انسجام رواني زنان مبتلا به سرطان

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي طرحواره‌درماني بر استرس، سازگاري اجتماعي و انسجام رواني زنان مبتلا به سرطان انجام شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل و مطالعه پيگيري بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي زنان مبتلا به سرطان شهر دزفول در سال 1401 بودند و نمونه شامل 30 نفر از اين زنان بود كه با روش نمونه‌گيري در دسترس و با توجه به ملاك‌هاي ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمايش مداخله آموزشي را هشت جلسه 90 دقيقه‌اي هفتگي دريافت نمودند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، از پرسش‌نامه‌هاي استرس ادراك شده، سياهه سازگاري اجتماعي و پرسشنامۀ حس انسجام در سه مرحله (قبل، بعد و دو ماه بعد از اجراي طرحواره درماني) استفاده شد. داده‌ها با تحليل واريانس آميخته مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها نشان داد بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل از نظر استرس، سازگاري اجتماعي و انسجام رواني در زنان مبتلا به سرطان تفاوت معني‌داري وجود داشت. منطبق با يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان طرحواره درماني را به عنوان يك روش كارا جهت كاهش استرس و افزايش سازگاري اجتماعي و انسجام رواني در زنان مبتلا به سرطان پيشنهاد داد.