اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر افكار خودآيند منفي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي مراجعين افسرده مراكز مشاوره

مقدمه: اختلال افسردگي از آن دست اختلالاتي است كه پردازش‌هاي شناختي، روان‌شناختي و هيجاني مبتلايان را تحت تاثير منفي خود قرار مي‌دهد. بر همين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر افكار خودآيند منفي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي مراجعين افسرده مراكز مشاوره انجام گرفت.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل مراجعان داراي اختلال افسردگي بودند كه در فصول پاييز و زمستان سال 1398 به مراكز مشاوره شهر اهواز مراجعه كرده‌ بودند. در اين پژوهش تعداد 40 فرد داراي افسردگي از بين جامعه آماري با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه گمارده شدند (در هر گروه 20 فرد). گروه آزمايش مداخله واقعيت‌درماني (گلاسر، 2013) را طي دو ماه و نيم در 10 جلسه 90 دقيقه‌اي دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي (بك و همكاران، 1996)، پرسشنامه افكارخودآيند منفي (كندال و هولون، 1980) و پرسشنامه انعطاف‌پذيري روان‌شناختي (دنيس و وندروال، 2010) بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه واقعيت‌درماني گروهي بر افكار خودآيند منفي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي مراجعين افسرده مراكز مشاوره تأثير معنادار دارد (p 0/001). بدين صورت كه اين درمان توانسته بود منجر به بهبود كاهش افكار خودآيند منفي و بهبود انعطاف‌پذيري روان‌شناختي مراجعين افسرده مراكز مشاوره شود. نتيجه گيري: يافته هاي پژوهش حاضر بيانگر آن بودند كه واقعيت درماني با بهره گيري از فنوني همانند آشنايي اعضاء با مسئوليت هاي خويش و كمك به پذيرش و افزايش مسئوليت پذيري و همچنين كم اهميت جلوه دادن گذشته در رفتار كنوني و تأكيد بر كنترل دروني ميتواند به عنوان يك درمان كارآمد جهت كاهش افكار خودآيند منفي و بهبود انعطاف پذيري روانشناختي افراد داراي افسردگي مورد استفاده قرار گيرد.