بررسي اثربخشي طبيعت درماني بر بي خوابي و بي قراري در بيماران مبتلا به آلزايمر

مقدمه: بيماري آلزايمر يكي از رايجترين بيماري‌هاي تحليل برنده و پيشرونده سلول‌هاي مغزي است كه با آسيب‌هاي رواني مثل بي‌خوابي و بي‌قراري همراه است. اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي طبيعت درماني بر بي خوابي و بيقراري در بيماران مبتلا به آلزايمر انجام شد.روش: روش پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل بود. از جامعه آماري بيماران مبتلا به آلزايمر در سطح خفيف تا متوسط مراجعه كننده به كلينيك ها و انجمن آلزايمر استان تهران به صورت دردسترس 20 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. پرسشنامه‌هاي پژوهش شامل بي‌خوابي مورين (1993) و بي‌قراري كوهن- منسفيلد (1986) بود. طبيعت درماني به مدت ده جلسه براي گروه آزمايش اعمال شد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از كواريانس تحليل شد.يافته‌ها: نتايج تحليل كواريانس نشان داد كه نمرات پس‌آزمون بي‌خوابي و بي‌قراري بيماران مبتلا به آلزايمر در گروه آزمايش به طور معني‌داري پايينتر از گروه كنترل بود (P≤0/005).نتيجه‌گيري: به منظور بهبود بي‌خوابي و بي‌قراري بيماران مبتلا به آلزايمر مي‌توان از طبيعت‌ و تكنيك‌هاي درماني مبتني بر آن استفاده كرد.