اثربخشي آموزش خودمتمايزسازي بر پرخاشگري و اجتناب تجربه‌اي نوجوانان طلاق با اختلال رفتار بروني‌سازي شده

طلاق پديده‌اي است كه سلامت رواني و هيجاني نوجوانان را مختل نموده و ممكن است منجر به بروز اختلال رفتار بروني‌سازي شده در آنان شود. بر همين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش خودمتمايزسازي بر پرخاشگري و اجتناب تجربه‌اي نوجوانان طلاق با اختلال رفتار بروني‌سازي شده انجام گرفت.روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل دانش‌آموزان طلاق داراي اختلال رفتار بروني‌سازي شده بود كه در دوره اول و دوم متوسطه در سال تحصيلي 99 1398 در شهر شهركرد مشغول به تحصيل بودند. در اين پژوهش تعداد 40 نوجوان با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه گمارده شدند. گروه آزمايش مداخله آموزش خودمتمايزسازي را طي دو و نيم ماه در 10 جلسه 90 دقيقه‌اي دريافت نمودند. پس از شروع مداخله 4 نوجوان در گروه آزمايش و 3 نوجوان در گروه گواه، از ادامه دريافت مداخله انصراف دادند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل سياهه رفتاري كودكان و نوجوانان، پرسشنامه پرخاشگري و پرسشنامه پذيرش و عمل بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر با استفاده از نرم‌افزار SPSS ويرايش 23 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش خودمتمايزسازي بر پرخاشگري (0.59) و اجتناب تجربه‌اي (0.64) نوجوانان طلاق با اختلال رفتار بروني‌سازي شده تأثير معنادار دارد (p 0/001).نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش حاضر بيانگر آن بودند كه آموزش خودمتمايزسازي با بهره‌گيري از فنوني همانند متمايز ساختن باورهاي منطقي و غيرمنطقي، مجهز ساختن اعضا به مهارت‌هاي خاص ارتباطي و پذيرفتن مسئوليت مي‌تواند به عنوان يك روش كارآمد جهت كاهش پرخاشگري و اجتناب تجربه‌اي نوجوانان طلاق با اختلال رفتار بروني‌سازي شده مورد استفاده قرار گيرد.